Monday, 27 January 2014

-:( व्यर्थता ):-


तू होतीस तोवरी या 
भावनांना अर्थ होता 
आज माझ्या लेखनीचा 
शब्द-शब्द व्यर्थ होता 

तू होतीस तोवरी या 
स्वप्नांना अर्थ होता 
आज माझ्या पापणीचा 
थेँब-थेँब व्यर्थ होता 

तू होतीस तोवरी या 
आठवांना अर्थ होता 
आज माझ्या मोगऱ्‍याचा 
गंध-गंध व्यर्थ होता 

तू होतीस तोवरी या 
जगण्याला अर्थ होता 
आज माझ्या स्पंदनांचा 
श्वास-श्वास व्यर्थ होता 

कविकुमार - 
(२।१०।१३)

Sunday, 26 January 2014

-:( व्यथा ):-



गजल 

हे बघा प्रारब्ध माझे टांगलेली लक्तरे ! 
फाटले अस्तीत्व तेव्हा लावलेली अस्तरे !! 

बाग होती त्या कळ्यांची श्वास माझे कोँडले ; 
पण फुले गंधाळताना गोठलेली अत्तरे ! 

वेचण्या दाणे सुखाचे मी जरी झेपावलो ; 
झोँबलि घसास माझ्या ती भुकेली पाखरे ! 

भासला एकांत जेव्हा हाक मी त्याला दीली ; 
जवळ त्याला ओढताना वाढलेली अंतरे ! 

तारले कोणीच नाही हे 'कुमारा' आजही ; 
दैव नाही पण तरीही पुजलेली पत्थरे ! 

कविकुमार - 
(१३।९।१३)

Saturday, 21 December 2013

-:[ जरासे ]:-


गजल 

अंधार फार झाला , सांभाळले जरासे! 
आकाश पांघराया , कवटाळले जरासे! 

सौँदर्य अंतरीचे गर्दीत शोधताना; 
वाटेत जीवनाच्या , ठेचाळले जरासे! 

घेऊन आठवांना काळीज कापते रे; 
प्राशून आसवांना मी , ढाळले जरासे! 

या वाहत्या झऱ्‍याला केले जपून गोळा; 
पण दुःख यार माझे फेसाळले जरासे! 

सूर्यास पाहिले मी , तो तर 'कुमार' होता; 
उगवेल या भयाने कुरवाळले जरासे! 

कविकुमार - 
(१३।८।१३)


-:( तुझ नाव राहून गेल ):-


अश्रु पुन्हा ओघळले आज 
सखे तुझी आठवण काढताना 
नाही विसरू शकलो तुला 
मी आजही पुढे चालताना 

गंध त्या क्षणांचा सखे 
आजही विरला नाही 
जखमा माझ्या मनाच्या 
आजही भरल्या नाही 

किती वर्ष सरले तरी 
तू आजही तीथेच आहे 
मनातली तुझी जागा 
आजुनही तशीच आहे 

एकांतात भेटून सखे 
हितगुजनेही राहून गेलं 
आठवणी पुसून टाकल्या 
तरी तुझ नाव राहून गेलं 

कविकुमार - 
(२४।७।१३)


-:( आकाशी नभ गरजत होते ):-




आकाशी नभ गरजत होते 
तुझ्याच साठी बरसत होते 

फुलराणीचा गंध सखे तू 
मोरपीसाचा रंग सखे तू 
तुला पाहण्या आकाशीचे 
चंद्र चांदणे तरसत होते 
आकाशी नभ गरजत होते 
तुझ्याच साठी बरसत होते 

मज हृदयीचा श्वास सखे तू 
जगण्याचा निश्वास सखे तू 
तुला शोधण्या भवतालीचे 
वारे देखील भटकत होते 
आकाशी नभ गरजत होते 
तुझ्याच साठी बरसत होते 

लावंण्याची बाग सखे तू 
स्वरमालेचा राग सखे तू 
तुला भेटण्या शीँपल्यातले 
मोती देखील उमलत होते 
आकाशी नभ गरजत होते 
तुझ्याच साठी बरसत होते 

कविकुमार - 
(२६।७।१३)

Sunday, 10 November 2013

-:( भोग ):-




आले देवपण ज्याला 
घाव टाकिचे सोसले 
जगताना जीवनाचे 
भोग कोणाला चुकले 

आलो गरीबाच्या पोटी 
जन्म मातीमोल झाला 
ज्याला पुजले मनाशी 
तोच डावलुन गेला 

भुक लागते पोटाला 
घास नशिबात नाही 
शोध घेता देवळात 
देव दगडात नाही 

अरे मानसा मानसा 
जाण मानसाची खंत 
जात-पातीपाई केला 
भाऊ मानसाचा अंत 

कविकुमार - 
(८।७।१३)

-:[ मनाचे भाव माझ्या ]:-


विसरता येत नाही 
असे उरलेच काही 
मनाचे भाव माझ्या 
तिला कळलेच नाही 

तिला सजनी म्हणालो 
कधी हरनी म्हणालो 
तिच्या डोळ्यांत तेव्हा 
जरी पुरता बुडालो 
उरीचे स्वप्न माझे 
कधी सजलेच नाही 
मनाचे भाव माझ्या 
तिला कळलेच नाही 

तिने वचने दिलेली 
कधी ना सोडण्याची 
तरी अधुरीच माझी 
कहानी जीवनाची 
मला स्विकारनेही 
तिला जमलेच नाही 
मनाचे भाव माझ्या 
तिला कळलेच नाही 

कविकुमार - 
(१९।६।१३)