"लाँजीक"

आपन प्रत्येक गोष्टीत नेहमीच 

"लाँजीक" का शोधत असतो ? 

काही अनलाँजीकल गोष्टिँमध्ये 

फक्त आनंद शोधावा 

जीवन आधीक सुंदर वाटत 

-कविकुमार 

[३१।७।२०१२ , ५:५६PM]

नशीब :-

नशीब , नशीब म्हणजे काय असत ? 

आपनच आपल्या कृतीने लिहीलेल 

आपल्याच भविष्याच पुस्तक 

जी माणसे विचारांनी तेजस्वि असतात 

त्यान खुप काही चांगल मीळत सुद्दा 

विचार आणि कर्म वाईट 

त्याचे भविष्यही वाईटच मार्ग पकडनार 

मग मनासारख घडल नाही की 

पुन्हा नशीबाला दोष देनार 

पन एक गोष्ट लक्षात ठेवा 

हस्तरेषांहुन जास्त हस्तकर्तुत्वावर विश्वास ठेवा 

आयुष्य खुपच सुंदर आहे 

भविष्य आपल्याच हातात आहे 

- कविकुमार 

(२५।७।२०१२)

-:( पूर ):-

गजल 

यादेस आज तुझीया भलताच नूर आला 

मीटता चुकून डोळे स्वप्नास पूर आला 

तालास साथ देण्या कंठात प्राण नाही 

कामास आज माझ्या परकाच सूर आला 

छायेस शोधताना चटके उन्हात बसले 

सुर्यासही पहा त्या ग्रहनात ऊर आला 

देतास घाव मजला केला प्रयास त्यांनी 

भोगावया गुन्ह्याला भलता चतूर आला 

बघ सोनिया कुणाची प्रश्ने 'कुमार' पुसतो 

या जिँदगीत माझ्या सल्ला फितूर आला 

-कविकुमार 

(२२।७।२०१२ , १२:३३ AM)

-:( परोपकार ):-

इतरांना सुगंध देन्याकरता 

का फांदीपासुन तुटाव लागत ? 

इतरांना प्रकाश देन्याकरता 

का वातीला जळाव लागत ? 

काळोखाची राञ एकटी 

का चँद्राला जागाव लागत ? 

इच्छा माझी पुर्ण कराया 

त्या ताऱ्‍याला तूटाव लागत 

याद कुणाची येता मजला 

का आश्रुंना ओघळाव लागत ? 

तहान माझी होन्यासाठी 

रोज नदीला वहाव लागत 

राञीमागुन दिवस उगवला 

का सुर्याला तळपाव लागत ? 

श्वास माझा होन्यासाठी 

उगा हवेला पळाव लागत 

जीवनाची जिंकन्या लढाई 

क्षणा क्षणाला लढाया लागत 

निसर्ग वेडा मला सांगतो 

परोपकाराने जगाव लागत 

-कविकुमार 

(२४।६।२०१२, 1:18AM)

-:( अट्टहास ):-

गजल

दडवला उशाशी तुझा ध्यास होता
तुझे प्रेम होते की आभास होता ?

कशालास तु सोडीलेस हाथ माझे ?
अरे ठेवीलेला तो विश्वास होता

तुझ्या आठवांचा ना सुकला झरा
कसा कोँडलेला तुझा श्वास होता ?

मनालाच मी तर किती सावरावे ?
अनावर कसा हाच हव्यास होता ?

अरे सोनियाच्या 'कुमारास' सांगा
तीला मीवन्यासाठीच हा ध्यास होता


-कविकुमार
(७।७।२०१२ , १०:३२PM)

-: चक्रव्युह विचारांचे :-

झाला सुळसुळाट येथे 

अस्तित्व मुळाचे संपले 

काँपी पेस्ट करुनिच 

नाव स्व:ताचे टाकले 

कवी लाचारा सारखे 

शोध घेतो चोरट्याचा 

कोणी चोरले हृदय 

कोणी काळीज फाडले 

कवितेला पंख आले 

तीच उडुनीया गेली 

जन्मदात्याचे ते ऋण 

तीच विसरुनी गेली 

मोठी वेदना मनाची 

पाणी डोळ्यांतुनी वाहे 

मुका समाज भोवती 

खेळ भावनेचा पाहे 

नको आता ही जखम 

नको सुगावा सुखाचा 

एक थीनगीच हवी 

शोध घ्याया सत्यतेचा 

चक्रव्युह वीचारांचे 

झाली शब्दांची लडाई 

घावे एक अभीमन्यु 

जीव गमावीला ठाई 

-कविकुमार 

(११।६।२०१२ / ३:१५ AM)

-:( र्‍हास ):-

गजल 

आयुष्य मांडताना भलताच त्रास झाला 

हृदयात ठेवलेला निशिगंध फास झाला 

या वादळात सारे माझे तुटून गेले 

संचित आठवांचा पाऊस खास झाला 

विरहास या तुझ्या मी दुःखास भोगताना 

आलीच वीज जैसी साराच र्‍हास झाला 

कल्लोळ माजलेला या काळजात माझ्या 

दुर्दम्य वेदनेने समृद्ध स्वास झाला 

ये रे 'कुमार' आता या सोनियाचसाठी 

अदृश्य भासणारा तो आसपास झाला 

-कविकुमार 

(३१ में २०१२)